Gece Görüntüsü

Duru vide­o­yu ilk izle­di­ğin­de oda­da­ki tek ışık tele­fo­nun ekra­nın­dan geli­yor­du.

Saat 00.48’di.

Pen­ce­re­nin dışın­da yağmur yağı­yor­du. Damla ses­le­ri, karşı apart­ma­nın çatı­sın­dan aşağı düşen suyla karı­şı­yor­du. Duru bat­ta­ni­ye­nin altın­da otur­muş, ertesi gün teslim etmesi gere­ken sunu­mun son slay­dı­nı düzelt­me­ye çalı­şı­yor­du.

Tele­fo­nu tit­re­di.

Gön­de­re­nin adı yoktu.

Mesaj­da yal­nız­ca bir dosya vardı:

kamera_0314.mp4

Altın­da da tek cümle yazı­yor­du:

Bunu yarın herkes izleyecek.

Duru önce mesajı kapat­mak istedi. Son zaman­lar­da okul gru­bu­na sürek­li anlam­sız vide­o­lar gön­de­ri­li­yor­du. Biri­nin düşen kale­mi­ni üç farklı açıdan çekip pay­laş­mak, öğret­men­le­rin konuş­ma­la­rı­nı kay­det­mek, tenef­füs­te yaşa­nan saçma tar­tış­ma­la­rı kesip biçmek…

Herkes kayıt alı­yor­du.

Kimse neyi neden kay­det­ti­ği­ni düşün­mü­yor­du.

Duru dos­ya­yı açtı.

Görün­tü siyah beyaz­dı. Bir güven­lik kame­ra­sın­dan alın­mış gibiy­di. Ekra­nın üst köşe­sin­de tarih ve saat görü­nü­yor­du:

18 Ağus­tos — 03.14

Görün­tü­de okulun arka kapısı vardı.

Yağmur yağı­yor­du.

Kapı­nın üze­rin­de­ki lam­ba­lar­dan biri yanıp sönü­yor­du. Kamera yüksek bir nok­ta­ya yer­leş­ti­ril­miş­ti. Görün­tü­nün sol tara­fın­da duvar, sağ tara­fın­da bisik­let parkı görü­nü­yor­du.

Duru vide­o­yu birkaç saniye izledi.

Hiçbir şey olmu­yor­du.

Sonra kapı­nın önün­den biri geçti.

Koyu renk bir kapü­şon­lu giy­miş­ti. Başı öne eğikti. Yüzü görün­mü­yor­du. Bir elinde tele­fon vardı.

Duru vide­o­yu dur­dur­du.

Kişi­nin yürü­yü­şü tanı­dık geldi.

Vide­o­yu geri sardı. Aynı bölümü tekrar oynat­tı.

Kişi kapı­nın önünde durdu. Başını kal­dır­dı. Kamera yönüne baktı.

Duru’nun eli tele­fo­nun üze­rin­de kaldı.

Kapü­şon­lu­nun yüzü hâlâ tam görün­mü­yor­du ama montun kolun­da­ki küçük beyaz çizgi seçi­li­yor­du. Sağ ayak­ka­bı­nın bağ­cı­ğı gev­şek­ti. Sol omzun­da ince bir çanta vardı.

Duru kendi üze­rin­de­ki eşof­man­la­ra baktı.

Sonra vide­o­yu tekrar açtı.

Kişi­nin kolun­da, Duru’nun üç gün önce okulda kay­bet­ti­ği­ni san­dı­ğı siyah bilek­lik vardı.

Bilek­li­ği geçen hafta tak­mış­tı. Üze­rin­de küçük metal bir ay vardı. Duru onu okulun medya oda­sın­da çıkar­mış, sonra bula­ma­mış­tı.

Video devam etti.

Kapü­şon­lu kişi kame­ra­ya biraz daha yak­laş­tı. Görün­tü bula­nık­laş­tı. Yüzün yerine karan­lık bir gölge kaldı.

Ekra­nın altın­da yeni bir yazı belir­di:

Kayıt 03.14’te başladı.

Duru vide­o­yu kapat­tı.

Tele­fo­nu­na yeni mesaj geldi.

Kendini tanıdın mı?

Duru cevap yaz­ma­dı.

Dos­ya­nın gön­de­ri­ci­si­ne tekrar baktı. Kul­la­nı­cı adı görün­mü­yor­du. Profil fotoğ­ra­fı yoktu. Mesaj uygu­la­ma­sın­da bu özel­lik nor­mal­de mümkün değil­di. En azın­dan Duru böyle bir kul­la­nı­cı gör­me­miş­ti.

Ekran görün­tü­sü almak istedi.

Tele­fon uyarı verdi:

Bu içerik kaydedilemiyor.

Duru’nun midesi kasıl­dı.

Vide­o­yu tekrar açtı. Bu kez görün­tü fark­lıy­dı.

Aynı okul kapısı görü­nü­yor­du ama kamera açısı değiş­miş­ti. Artık arka kapı daha yakın­dan görü­nü­yor­du. Görün­tü­nün sağ tara­fın­da küçük bir pen­ce­re, sol tara­fın­da kapı­nın metal kolu vardı.

Ekran­da­ki tarih aynıy­dı.

18 Ağus­tos — 03.14

Kapü­şon­lu kişi yine görün­tü­ye girdi.

Bu kez daha yavaş yürüdü. Kame­ra­nın önünde dur­ma­dı. Doğ­ru­dan okulun içine açılan kapıya yönel­di.

Kapı­nın kilit­li olması gere­ki­yor­du.

Kişi kolu indir­di.

Kapı açıldı.

Duru nefe­si­ni tuttu.

Okulun arka kapısı, öğren­ci­le­rin kul­la­na­bil­di­ği bir kapı değil­di. Medya kulü­bün­de­ki herkes bunu bili­yor­du. Kapı yal­nız­ca güven­lik görev­li­le­ri ve öğret­men­ler için açı­lır­dı.

Kişi içeri gir­me­den önce durdu.

Başını çevi­rip kame­ra­ya baktı.

Bu kez yüzü görün­me­di ama kamera görün­tü­sü­nün altına yeni bir satır yazıl­dı:

İkinci kayıt: Duru içeri giriyor.

Duru tele­fo­nu elin­den bıra­ka­cak­tı.

“Hayır,” diye fısıl­da­dı.

Vide­o­da kişi içeri girdi.

Kayıt birkaç saniye sonra sona erdi.

Duru hemen anne­si­nin oda­sı­na git­me­yi düşün­dü. Sonra vaz­geç­ti. Annesi sabah erken­den işe gide­cek­ti. Ayrıca bu vide­o­nun açık­la­ma­sı­nı yapa­mı­yor­du.

O gece okulda değil­di.

Saat 03.14’te evin­dey­di.

Bunu kanıt­la­ya­bi­lir­di. Tele­fo­nu­nun uyku uygu­la­ma­sın­da o saatte hare­ket­siz görün­dü­ğü­nü, oda­sı­nın kame­ra­sın­da görün­tü­sü oldu­ğu­nu, anne­si­nin de evde oldu­ğu­nu…

Sonra aklına başka bir şey geldi.

Kamera kay­dın­da­ki tarih 18 Ağus­tos’tu.

Bugün 17 Ağus­tos’tu.

Duru yata­ğın­dan doğ­rul­du.

Vide­o­yu açtı. Tarihi tekrar kont­rol etti.

18 Ağus­tos — 03.14

Gele­ce­ğe ait bir kayıt ola­maz­dı.

En azın­dan çekil­miş ola­maz­dı.

Saatin altın­da­ki tarih değiş­me­di.

Duru’nun tele­fo­nu­na yeni bir mesaj geldi:

Yarın gece orada olacaksın.

Duru hemen yazdı:

Bu bir şaka mı?

Cevap gel­me­di.

Bir dakika sonra yeni bir video geldi.

Dos­ya­nın adı:

kamera_0315.mp4

Duru vide­o­yu açma­dan önce birkaç saniye bek­le­di. İçin­de­ki kötü his, bunun yal­nız­ca bir şaka olma­dı­ğı­nı söy­lü­yor­du.

Yine de oynat düğ­me­si­ne bastı.

Bu kez görün­tü okulun için­den­di.

Kori­dor boştu. Tavan­da­ki lam­ba­lar­dan biri yanıp sönü­yor­du. Duvar­lar­da öğren­ci kulüp­le­ri­nin afiş­le­ri ası­lıy­dı. Kamera, medya oda­sı­na giden kori­do­ru gös­te­ri­yor­du.

Duru o kori­do­ru çok iyi tanı­yor­du.

Görün­tü­nün sol tara­fın­da­ki kapıda küçük bir tabela vardı:

MEDYA KULÜBÜ

Video iler­le­di.

Kori­do­run sonun­da biri belir­di.

Kamera çok uzak­tay­dı ama Duru kişi­nin yüzünü seçe­bi­li­yor­du.

Kişi Duru’ydu.

Bu kez üze­rin­de okul for­ma­sı vardı. Omzun­da siyah çan­ta­sı duru­yor­du. Elinde küçük bir kamera taşı­yor­du.

Duru görün­tü­ye baktı.

O kamera, medya kulü­bü­nün dola­bın­da duran eski kame­ray­dı. Öğren­ci­ler önemli etkin­lik­ler­de kul­la­nı­yor­du. Duru’nun üze­rin­de olması nor­mal­di.

Ama görün­tü­nün tari­hi­ne bak­tı­ğın­da elleri soğudu.

18 Ağus­tos — 03.15

Duru o gece okulda olma­ya­cak­tı.

Görün­tü­de­ki Duru medya oda­sı­nın önünde durdu. Kapıyı açtı. İçeri girdi.

Kamera birkaç saniye sonra kapı­nın üze­rin­de asılı kaldı.

İçe­ri­den bir ses geldi.

“Bunu kay­det­me­me­liy­din.”

Duru vide­o­yu dur­dur­du.

Ses tanı­dık­tı.

Okulda her gün duy­du­ğu bir ses.

Medya kulü­bü­nün sorum­lu­su olan Ece’nin sesi.

Duru tele­fo­nu elin­den bırak­tı. Odaya baktı. Masa­sı­nın üze­rin­de yarım kalmış sunum, renkli kalem­ler ve açık duran bil­gi­sa­yar vardı.

Ece onun en yakın arka­da­şı değil­di ama kulüp­te en çok bir­lik­te çalış­tı­ğı kişiy­di. Kame­ra­la­rı o düzen­ler, kayıt­la­rı o bil­gi­sa­ya­ra akta­rır­dı. Geçen hafta Duru’nun bilek­li­ği­ni bul­du­ğu­nu söy­le­yen de Ece olmuş­tu.

“Bunu kay­det­me­me­liy­din.”

Cüm­le­yi bir kez daha zih­nin­de duydu.

Video devam etti.

Görün­tü­de­ki Duru’nun elin­de­ki kamera yere düştü. Ekran sar­sıl­dı. Kadraj tavana çev­ril­di.

Ardın­dan başka bir ses duyul­du.

Bu kez kimin oldu­ğu­nu anla­ya­ma­dı.

“Artık herkes göre­cek.”

Video kesil­di.

Duru ekrana baktı.

Bir son­ra­ki dosya kendi ken­di­ne açıldı.

kamera_0316.mp4

Duru dos­ya­yı kapat­ma­ya çalış­tı ama ekran yanıt ver­me­di.

Yeni görün­tü­de okulun tuva­let­le­ri­nin önü vardı. Görün­tü­nün bir köşe­sin­de Duru’nun sınıf arka­da­şı Mert duru­yor­du. Etra­fı­na bakı­yor, birini bek­li­yor­du.

Sonra Ece kad­ra­ja girdi.

İkisi konu­şu­yor­du ama ses yoktu.

Ece elin­de­ki küçük bir kâğıdı Mert’e verdi.

Mert kâğıda baktı ve başını iki yana sal­la­dı.

Duru kaş­la­rı­nı çattı.

Bu görün­tü de yarına aitti.

Vide­o­nun sonun­da ekrana bir yazı geldi:

Her kamera yalnızca gördüğünü kaydeder.

Ardın­dan:

İnsanlar ise görmek istediklerini.

Duru tele­fo­nu kapat­ma­yı başar­dı.

Ekran karar­dı.

Bir süre öylece oturdu.

Sonra bil­gi­sa­ya­rı­na yönel­di. Okulun medya kulübü için kul­lan­dık­la­rı ortak kla­sö­rü açtı. Kla­sör­de yüz­ler­ce dosya vardı. Etkin­lik kayıt­la­rı, röpor­taj­lar, okul tören­le­ri, kısa vide­o­lar…

Arama çubu­ğu­na kamera_0314 yazdı.

Hiçbir sonuç çık­ma­dı.

kamera_0315 yazdı.

Yine hiçbir şey çık­ma­dı.

Duru, dos­ya­la­rın tele­fo­nu­na nere­den gel­di­ği­ni anla­ma­ya çalış­tı. Mesaj uygu­la­ma­sın­da görün­mü­yor­lar­dı. E-posta değil­di. Bulut depo­la­ma değil­di. Dos­ya­yı gön­de­ren hesap yoktu.

Tele­fon ekra­nın­da bir bil­di­rim belir­di:

Kayıtlar silinmeden önce izlenmeli.

Duru hemen Ece’ye mesaj attı.

Uyanık mısın?

Cevap birkaç saniye içinde geldi.

Hayır.

Duru ekrana baktı.

Sonra ikinci mesaj geldi:

Yani uyumuyorum. Ne oldu?

Duru vide­o­la­rı anlat­mak istedi ama par­mak­la­rı hare­ket etmedi. Dos­ya­la­rı gön­der­me­yi denedi. Uygu­la­ma yine uyarı verdi:

Bu içerik başka birine aktarılamıyor.

Ece yazdı:

Duru?

Duru cevap verdi:

Yarın okulda görüşelim. Medya odasında.

Ece’nin cevabı gecik­ti.

Medya odasına gitme.

Duru’nun kalbi hız­lan­dı.

Neden?

Ece uzun süre cevap yaz­ma­dı.

Sonra:

Orada kamera var.

Duru odanın duvar­la­rı­na baktı.

“Zaten okulda kamera var,” diye yazdı.

Ece:

Okuldaki kameralardan bahsetmiyorum.

Duru ayağa kalktı. Kitap­lı­ğın üstüne, pen­ce­re­nin kena­rı­na, bil­gi­sa­ya­rın arka­sı­na baktı.

Oda­sın­da küçük bir kamera gör­mü­yor­du.

Tele­fo­nu yeni­den tit­re­di.

Bu kez Ece’den değil, isim­siz hesap­tan mesaj gel­miş­ti:

Ece doğruyu söylemedi.

Ardın­dan:

Medya odasında yalnızca bir kamera yok.

Duru anne­si­nin oda­sı­na gitmek için kapıya yönel­di.

Tam o anda bil­gi­sa­yar ekranı ken­di­li­ğin­den açıldı.

Siyah ekran­da tek bir video oynu­yor­du.

Görün­tü Duru’nun oda­sın­dan­dı.

Kamera yüksek bir nok­ta­ya yer­leş­ti­ril­miş­ti. Yatağı, çalış­ma masa­sı­nı ve kapıyı aynı anda görü­yor­du.

Duru görün­tü­de kendi oda­sın­da duru­yor­du.

Ama görün­tü birkaç saniye geri­den gel­mi­yor­du.

Kamera onu o anda gös­te­ri­yor­du.

Duru yavaş­ça başını kal­dır­dı.

Tavana baktı.

Tava­nın köşe­sin­de, duman alar­mı­na ben­ze­yen küçük yuvar­lak bir cihaz vardı.

Ciha­zın orta­sın­da kır­mı­zı bir ışık yanıp sönü­yor­du.

Bil­gi­sa­yar ekra­nın­da yeni bir yazı belir­di:

İlk kayıt: Duru kamerayı fark etti.

Duru’nun tele­fo­nu aynı anda tit­re­di.

Şimdi sıra sende.